Əsərdə ön planda dağıdılmış daş divarlar qalın, sərt fırça vuruşları ilə təsvir olunur; sarı-oker və boz tonlar faciənin izlərini daşıyır.
Arxa planda isə mavi-yaşıl çalarlarla qurulan müasir Ağdamın silueti və tikinti kranları diqqəti cəlb edir.
Kompozisiyanın ikiqat dili — xarabalıq və inşa — zamanın dramatik keçidini vizual olaraq qurur.
Daşların parçalanmış forması itirilmiş illərin ağrısını xatırlatsa da, yüksələn binalar və hərəkətdə olan kranlar qətiyyət və iradəni simvolizə edir. Bu qarşıdurma ümidsizlikdən doğan gücü ön plana çıxarır.
Əsər Qarabağda, xüsusilə Ağdamda, faciədən zəfərə uzanan yolun bədii salnaməsidir — dağıntıdan dirçəlişə, sükutdan həyata doğru Böyük Qayıdışın rəmzidir.
