Zəngilan məscidinin zərif silueti bu əsərdə günəşin qızılı şəfəqləri ilə elə bir vəhdət yaradır ki, abidə sanki əsrlərin yaddaşını özündə daşıyan sarsılmaz bir sütun kimi göylərə ucalır.
Mavi və firuzəyi çalarların hakim olduğu rəng palitrasi memarlıq detallarının zərifliyini vurğulayaraq, baxanları sonsuz bir sükut və mənəvi hüzur mühitinə dəvət edir.
Müəllif, sərbəst fırça zərbələri və incə işıq oyunları vasitəsilə abidəni sadəcə bir tikili kimi deyil, keçmişin xatirələrindən süzülüb gələn və sabaha boylanan bir ruhun oyanışı kimi təqdim edir. Məscidin əzəmətli duruşu torpağın öz kökləri üzərində yenidən və daha güclü yüksəlməsinin bədii təsdiqidir.
Bu tablo inamın qaranlıqlar üzərindəki qələbəsinin və yenidən doğulan ümidin vizual tərənnümüdür.
