Bu tabloda firuzəyi suların dərinliyi ilə ağacların sarsılmaz duruşu vahid bir məkanda qovuşub. Rəssam burada Laçın rayonunun adi bir mənzərəsini deyil, kökləri suyun dərinliklərinə sığınan, sanki birbaşa gölün sükutundan boy verən ağacların hekayəsini nəql edir.
Göl burada sadəcə bir su kütləsi deyil; hər budağın və hər rəngin özünü tamamladığı canlı bir dünyadır. Su bu ağacları bir ana şəfqəti ilə öz qoynunda bəsləyir, onları həm yaşadır, həm də durğun səthində əbədiləşdirir.
Şaquli fırça vuruşları suyun dərinliyi ilə göyün sonsuzluğunu elə bir zərifliklə birləşdirir ki, ağaclar iki dünya arasında dayanan canlı sütunlara çevrilir.
Göy üzünün saflığı suyun aynasına elə ustalıqla həkk olunub ki, reallıqla onun sudakı əksi bir-birində əriyərək bütöv bir möcüzə yaradır. Bu əsər izləyicini suyun üzərində rəqs edən o sonsuz sükutu dinləməyə və təbiətin bu səssiz, amma möhtəşəm birliyinin bir parçası olmağa dəvət edir.
