Bu janr əsəri Cıdır düzünün uca dağları fonunda bir süfrə arxasında əyləşmiş dörd nəfərin səmimi söhbətini canlandırır.
Rəssam soyuq mavi və boz tonlarla məkanda harmoniyanı yaradıb, süfrədəki ənənəvi armudu stəkanlardakı çay isə kompozisiyanın mərkəzi rəng aksentidir. Dinamik fırça zərbələri və fiqurların üz ifadələri torpağa bağlılığı, keçmişi yad etməyi və gələcək planları əks etdirir.
Bu əsər sadə insan həyatının və uzun illərdən sonra doğma yurdda yenidən qurulan isti ailə və dostluq bağlarının, həmçinin mənəvi irsin və insani dəyərlərin dirçəlişini simvolizə edir.
