Kətan üzərində yağlı boya ilə işlənmiş bu kompozisiya, izləyicini Şuşada yerləşən Realnı məktəbinin köhnə, uçuq-sökük bir divarın pəncərəsindən gözəl bir mənzərəyə baxmağa dəvət edir.
Rəssam divarın kələ-kötür fakturasını tünd torpaq rəngləri ilə təsvir edərək keçmişin ağırlığını vurğulayıb, lakin pəncərədən görünən mənzərədə parlaq yaşıl ağaclar, yeni bərpa olunmuş evlər və sonsuz mavi səma üstünlük təşkil edir.
İşıq mərkəzdən sanki otağın daxilinə süzülərək qaranlığı geridə qoyur. Pəncərə sadəcə memarlıq detalı deyil, gələcəyə açılan bir qapı, Qarabağın yenidən doğan mənzərələrinə baxan ümid nöqtəsidir. Əsər dağıntıların arasından boylanan yeni həyat və bərpa prosesini simvolizə edir.
