Bu tablo, yerlə göyün, tarixlə əbədiyyətin qovuşduğu o müqəddəs nöqtəni tərənnüm edir. Rəssamın fırçasından süzülən sıldırım qayalar və dumanlı üfüqlər, sadəcə təbiətin əzəmətini deyil, insan iradəsinin sərhədsizliyini simvolizə edir.
Bu mənzərə, qəhrəmanlarımızın ən sərt maneələri yararaq, mümkünsüzü mümkün edən bir əzmlə Vətən zirvəsinə ucaldıqları o tarixi məqamdır.
Tabloda təsvir olunan bu uca nöqtə, iki böyük həqiqətin vəhdətidir: Biri Vətənimizin tacı olan Şuşa zirvəsi, digəri isə oğullarımızın ucaldıqları Şəhidlik zirvəsidir.
Onlar bu sıldırımları aşarkən təkcə fiziki bir yüksəkliyi fəth etmədilər, həm də öz adlarını əbədiyyətə həkk etdilər. Əsər izləyicini sükuta dəvət edir; o sükut ki, orada yalnız zirvələrin vüqarı və ölümsüz ruhların pıçıltısı eşidilir.
