Geniş fırça hərəkətləri ilə işlənmiş yaşıl yamaclar sarı və oker işıq ləkələri ilə canlandırılır, vadinin dərinliyinə doğru axan mavi çay kompozisiyanın əsas xəttini qurur.
Dolğun boya qatları və zəngin faktura Kəlbəcər dağlarının sərt relyefini bütün kəskinliyi ilə üzə çıxarır, yuxarıdakı açıq səma isə rənglərin bu sıxlığına genişlik və şəffaflıq gətirərək kompozisiyanı tarazlayır.
Bu mənzərə yalnız coğrafiya deyil, azadlıq duyğusunun vizual ifadəsidir. Günəşin yamaclara səpələnməsi ümidin torpağa qayıdışını, axan su isə zamanın fasiləsiz yenilənməsini simvolizə edir.
Əsər Kəlbəcərin dirçələn təbiətini və Böyük Qayıdışla yenidən canlanan dağ həyatını — torpaqla insanın yenidən qurulan bağını tərənnüm edir.
